• 01_weefgetouw_img_1205_300.jpg
  • 02_carre34a.jpg
  • 03_weefgetouw_img_1208_300.jpg
  • 04_blokrooda.jpg
  • 05_weefgetouw_img_1213_300.jpg
  • 06_carre44.jpg
  • 07_weefgetouw_img_1226_300.jpg
  • 08_blauwstreep_300_q10.jpg
  • 09_weefgetouw_img_1230_300.jpg
  • 10_carre24.jpg
  • 11_weefgetouw_img_1239_300.jpg
  • 12_klimopgroot2a_300_w.jpg

Smeerkussens


ns24a_w.jpg
Er is een goede reden om nog even terug te komen op het weven met handweefgetouwen. Het museum herbergt namelijk een bijzondere vorm van handweven. Op een speciaal getouw uit 1900, een waar museumstuk met een rijke historie, worden zogenaamde smeerkussens vervaardigd. Dit zijn tapijtachtige weefsels met gesneden pool aan de ene zijde en lange lussen aan de andere zijde. Zij worden gebruikt voor de constante smering van de aspotten met glijlagers die op de assen zitten van oudere locomotieven en trams die nog her en der in Europa rondrijden. Dus deze traditionele weefvorm heeft nog echte klanten!
 smeerkussens_img_1243_w.jpg smeerkussens_img_9074_w.jpg 


 “Als veertien jarig menneke ging ik naar de textielschool. Geen bewuste keuze; vader zat er ook, 
dat heeft vast geholpen. Er was een grote hal en daar stonden die weefgetouwen. Ik was er
helemaal kapot van, alleen al het geluid hè. Ik zei, ‘nou dit wil ik wel heel de week en ook het 
weekend doen’. Als je meteen na de textielschool bij AaBe ging werken, kreeg je 25 gulden voor 
de kermis. Nou, ik ben daar gaan werken, maar als eerste van zeven kinderen die gaat werken 
kon ik het geld niet houden. Mijn broer haalde me later naar het Spoor. De locomotieven hadden 
smeerkussens die ik controleerde. In 1984 kocht NS het enig overgebleven getouwtje waarop je 
die oliezuigers kon weven. Ik leerde het te bedienen en heb tien jaar smeerkussens gemaakt 
voor NS. Het is handwerk dat lang meegaat. Trams met versleten smeerkussens? Nou, dan zijn
ze wel zeker veertig jaar. Vanaf 2000 staat het smeerkussengetouwtje in het museum. Uit 1890 
is het. Ik kwam hier om uit te leggen hoe het werkt en ben als vrijwilliger gebleven. Mijn hart 
ligt bij de textiel. De geur van het garen, de slag van de spoel, daar wasik als joch al van onder 
de indruk. Het weven van smeerkussens is mijn vak. We leveren de kussens nog steeds in
heel Europa. 
Ik wil graag een opvolger die ik het vak kan leren”.
Ad van Rijen werkte als wever bij AaBe dekenfabriek en de Spoorwegen in Tilburg

   [ terug ]
res_museum.jpg